این سوال بارها و بارها مطرح می شود که مگر ائمه معصومین علیهم السلام مرتکب معاصی می شدند که این همه استغفار می کردند؟ اگر کسی گناه نکند چه لزومی دارد از درگاه خدا آمرزش بطلبد.مسئله بعد اینکه بسیاری از بندگان خدا مرتکب گناهان کبیره می شوند اما گاهی حتی یکبار هم به درگاه خدا توبه نمی کنند و از محضر مقدسش آمرزش نمی خواهند. این چه سرّی است که هر که مومن تر و مطهرتر است استغفار، توبه و انابه اش بیشتر است؟!

ذهن محدود ما

بزرگی و عظمت خیلی از چیزها از تصور ما به دور است .مثلا رشته کوه هیمالیا، قله اورست یا بزرگی و عظمت خورشید یا کهکشان راه شیری را ما چقدر می فهمیم؟ فقط در حد خواندن چند رقم که حتی در مخیله ما هم نمی گنجد .مثلا سرعت نور که ۳۰۰۰۰۰ کیلومتر در ثانیه است را می توانیم تصور کنیم که ۱۰۰۰ سال نوری، با سرعت ۳۰۰۰۰۰ هزار کیلومتر در ثانیه چقدر می شود؟اصلا ما را چه به این حرفها، ما آنقدر سرگرم مادیات و خوردن و پوشیدن و رنگ به رنگ شدن هستیم که گاهی دوست نداریم خودمان را درگیر فکر کردن به بعضی از مسائل مهم کنیم، انگار آزرده خاطر می شویم، سرمان گیج می رود.آری سخت است مانند عقاب در اوج آسمان معرفت پرواز کردن، صعود کردن به قله های عظیم فکری !

دعا و مناجات ائمه معصومین(ع)

سوزناک ترین، عارفانه ترین و کامل ترین دعاها مختص وجود مقدس ائمه معصومین (علیهم السلام) است. آنجا که با زبان عجز و لابه و انابه به درگاه با عظمت خدای تعالی خاضعانه سر بر سجده نیاز می سایند و با آه و آتشی سوزنده از خدا می خواهند که از خطاهایشان چشم بپوشند. آن چنان در می زنند که گویی صاحب خانه را با چشم می بینند.حضرت علی (علیه السلام) در دعای کمیل می فرماید:لا اله الا انت سبحانک و بحمدک ظلمت نفسی و تجرأت بجهلی و سکنت الی قدیم ذکرک لی و منک علی : خدایی جز تو نیست. ای ذات پاک و منزه ستایش مخصوص تو است و من به عصیان بر خود ستم کردم و از نادانی بر نافرمانی تو جرأت یافتم و خاطرم آسوده به این بود که همیشه مرا یاد کردی و بر من لطف و احسان فرمودی .در فراز دیگری از همین دعا می فرماید:اللهم مولای کم من قبیح سترته و کم من فادح من البلاء اقلته و کم من عثار وقیته و کم من مکروه دفعته و کم من ثناء جمیل لست اهلا نشرته؛ ای مولای من چه بسیار کارهای زشتم را مستور کردی، چه بسیار از لغزش ها که مرا نگاه داشتی و چه بسیار مکروه و ناپسند ها که از من دور کردی و چه بسیار مدح و ثنای نیکو که من لایق نبودم و تو از من بر زبان ها منتشر ساختی.اینها چگونه است ؟! مگر حیدر کرار با همه عظمت وجودی اش، با همه بندگی خالصانه اش گناه کرده که با خدای خود در نیمه شب چنین راز و نیاز می کند؟